Therapie

Van oorsprong ben ik z-verpleegkundige en ik heb 13 jaar in Op de Bies gewerkt. Daarna heb ik 10 jaar als activiteitenbegeleidster bij SGL gewerkt Per 1 juni 2009 ben ik ZZP-er. Mijn passie voor honden is begonnen toen ik Jessy kreeg. Jessy is een hele stabiele kruising mechelse herder waar ik een hele hechte band mee heb. Ze wordt in Juli 2009,  11 jaar en het is een genot om met deze hond te werken. Ik heb bijna alle gehoorzaamheidscursussen met haar gedaan, Breitensport, Flyball, reddingshondenwerk en Behendigheid maar omdat ze zo intensief bezig is geweest begint ze gewrichtsklachten te krijgen en moet ik helaas stoppen met behendigheid wat ik het laatste met haar heb gedaan. Nu gaat ze mee als therapiehond en het is zo geweldig om te zien hoe zij zich aanpast aan haar omgeving. Er gaat natuurlijk wel het een en ander aan vooraf. Er moet toestemming zijn van de ouders of verantwoordelijke, van de directie, en je moet rekening houden dat er wellicht bewoners zijn die nog nooit een hond van dichtbij ontmoet hebben en wel eens bang kunnen zijn.

April 2008

Dus 2 weken geleden ben ik met Jessy en Dipper voor het eerst naar Pergamijn geweest om bewoner R. te bezoeken. R. is bekend met honden omdat ze thuis ook een hond hebben en hij geregeld naar huis gaat. Voor mij, mijn honden en ook de begeleidsters van R. helemaal nieuw. We hebben R. op een groot kussen gelegd en Jessy met hulp van koekjes ernaast gelegd. R. is slechtziend maar je merkte dat hij heel opmerkzaam was en af en toe flitste er een brede grijns over zijn gezicht en af en toe een harde lach. Dipper hebben we op zijn borst gelegd en terwijl die hevig op mijn vinger knaagde (want dat doen pups) probeerde ik de hand van R. die door zijn spasticiteit verkrampt is te ontspannen zodat hij Dipper kon aaien. Het was geweldig om te zien dat R. heel opmerkzaam was.

Gisteren ben ik met bewoner F. aan de slag gegaan. Toen ik op de groep kwam waren er bewoners die ik eerder nog niet gezien had omdat ze andere activiteiten hadden en 1 van hen greep meteen een riem. Samen met een begeleidster hebben we een rondje door het paviljoen gelopen terwijl die bewoner krampachtig de riem van Jessy vast hield. Daarna ben ik samen met de zorgcoordinator van F. in een aparte kamer gegaan en hebben F. in zijn stoel laten zitten om te kijken hoe hij reageert. Bij hem is de mimiek niet duidelijk afleesbaar maar volgens de begeleidster maakt F. heel goed duidelijk wanneer hem iets niet bevalt door dat- of diegene van zich weg te duwen met verbaal protest. Inderdaad duwde hij mij een keer weg terwijl Jessy en Dipper bij hem, en op zijn schoot mochten zitten. Ook aait hij bewust de oren en snuit van beiden. Volgende week leggen we hem op de zitzak of waterbed. Onder begeleiding van eerder genoemde bewoner werden we naar de auto gebracht terwijl hij Jessy weer aan de riem had!

Ik ben nu voor de 3de keer met F. bezig. We leggen hem op het waterbed waarbij hij meteen op een zij gaat liggen en zich ondersteund met een elleboog. Door zijn vergroeiing is dit voor hem de gemakkelijkste houding. Jessy gaat er meteen naast liggen en drukt zich dicht tegen hem aan. Als ik de arm van F. neem en die bij Jessy om zijn hals legt blijft hij rustig zo liggen en Jessy vindt het prima. De eerste keer was F. moe omdat hij de hele nacht gekrakeeld had zeiden zijn begeleidsters en viel hij in deze houding lichtjes in slaap. De 3de keer was hij heel allert en maaktte af en toe wat geluidjes en viel Jessy heel ontspannen in slaap met de arm van F. om haar heen. Zelfs Dipper die de hele morgen gespeeld had met andere pups ging naast jessy liggen en viel ook in slaap. Zo kon ik F. arm pakken zodat hij afwisselend Dipper en Jessy kon aaien. Ondanks dat hij weinig emoties laat zien zag ik op een gegeven moment zijn ogen glinsteren wat voor mij een lach betekent. Als ik toestemming krijg om een foto op de site te plaatsen zal ik dit zeker niet nalaten. Een foto waar Dipper met haar koppie op de kont van F. ligt en waar Jessy in de "houdgreep"gehouden wordt.

Ik heb eerder gezegd dat F. geen mimiek op zijn gezicht vertoont. Nu die woorden trek ik in. Hij heeft heel duidelijk gelachen. Een begeleidster van zijn groep was meegekomen om te kijken en F. deed net niks. Omdat ze het vermoeden had dat het kwam dat zij erbij was ging ze weg en heeft stiekem door een raampje gekeken en jawel. Zijn arm ging weer om Jessy heen en zijn gezicht kreeg een lach. We hebben R. erbij gehaald die in zijn stoel bleef zitten. Omdat Dipper ondertussen gewend is om op de schoot te liggen vond ze het ook helemaal niet erg om op R. zijn schoot te liggen. Totdat deze heel hard lachtte bleef ze rustig liggen. De begeleidster van F. vond het ook heel mooi om te zien welk effect de honden op beide bewoners hebben.

December 2008

We zijn nu 8 maanden verder en ondertussen hebben 13 mensen gereageerd op mijn oproep om als vrijwilliger met hun hond mensen met een verstandelijke beperking op te zoeken. Volgende week gaan er 2 mensen kennismaken en ik ga mee, voornamelijk om te kijken hoe de honden reageren. Na mijn vakantie in September had ik zoveel aanmeldingen voor individuele begeleidingen dat ik zelf geen bezoekjes meer heb kunnen maken. Nu ga ik weer om de 14 dagen naar de vierhoek waar ik begonnen ben. De samenwerking met Monique Simons, coordinatrice vrijwilligerswerk verloopt prima. Dus als mensen interesse hebben meld je aan bij mij of bij Monique Simons. 

De eerste kennismakingsgesprekken en bezoekjes zijn geweest en alle 13 personen zijn dolenthousiast. Het is zo mooi om te zien hoe mensen met een verstandelijke beperking reageren op honden. Er zijn er ook die bang zijn. Dan gaan we met de mensen apart zitten. Ook voor de honden was alle aandacht spannend en leuk. 1 hond had duidelijk wat moeite maar we hebben afgesproken dat deze persoon in een klein groepje in een aparte ruimte gaat zodat de hond niet zo overweldigd wordt en dan gaan we bekijken hoe het gaat. Als het voor de hond niet leuk is dan houdt het op. Het moet voor alle partijen leuk zijn. We hebben allemaal ondertussen een tas gekregen met een plaid en vochtige doekjes en snoepjes voor de hond. Die tas moet het symbool gaan worden voor de hond. Ze moeten gaan leren dat die tas betekent dat ze bezoekjes gaan afleggen. Net zoals je je jas of wandelschoenen aantrekt. De hond weet dat er dan gewandeld wordt. Ik denk dat het een groot succes gaat worden!

Maart 2009

Afgelopen week ben ik met 1 van de vrijwilligers naar "haar werkplek "geweest omdat ze wat problemen ondervond met het gedrag van haar hond naar een bepaalde client van het dagactiviteitencentrum waar ze 1x in de 2 weken naar toe gaat. Telefonisch had ik haar al wat tips gegeven en het ging dan ook weer een heel stuk beter. Haar hond is een border collie met enorm veel energie en ik stond versteld over de metamorfose die deze hond ondergaat als zij het gebouw binnenstapt. Zo druk als ze normaal is, zo rustig ondergaat ze alle contact met de clienten. Ze gaat er rustig bij liggen, springt niet tegen mensen op wat ze normaal dus wel doet en neemt rustig koekjes aan van de clienten die dat durven. Ongeloofelijk! Maar na een uurtje is deze hond ook doodmoe. Haar eigenaar vindt dit ook erg bijzonder en gaat met heel veel plezier naar deze overigens hele leuke doelgroep.

April 2009

We hadden een bijeenkomst van de "hondenbrigade" zoals we genoemd worden. Er is een heel stukje gewijd in het blaadje van Pergamijn die ouders, medewerkers en vrijwilligers krijgen, over ons succes. (zie verder op deze site) Want dat het dat is, werd ons afgelopen donderdag wel duidelijk. Alle groepen zijn razend enthousiast en de vrijwilligers zo niet nog enthousiaster. Zelfs de directeur wil een bezoek van ons zien omdat hij zoveel positiefs hoort. Het was heel leuk om de verhalen van alle mensen te horen en de ervaringen die ieder met zijn eigen hond en doelgroep had. Het is zo mooi om te horen dat mensen het fijn vinden om op zo'n manier iets voor anderen te betekenen. Ik blijf het belangrijk vinden dat de honden het ook leuk moeten vinden, maar daar is bij iedereen geen twijfel mogelijk. De aandacht, en de beloningen in de vorm van spel of snoepje die de honden krijgen maakt dat de  honden met plezier naar hun "werkplek" gaan.

Ik werd beloond met een mooi boeket bloemen voor mijn initiatief, wat ik heel erg op prijs stelde.

Mensen die interesse hebben kunnen zich nog steeds bij mij aanmelden. Op de lokatie in Echt (het vroegere Pepijn), willen ze hier ook mee gaan starten. Dus mensen in die omgeving: MELD JE AAN!!!

Juli 2009

Ik ben nu op verschillende groepen geweest omdat ik de eerste keer met nieuwe vrijwilligers mee ga om te kijken hoe de honden reageren en ik vindt het geweldig om te zien wat onze honden teweeg brengen als we ergens zijn. De reacties zijn divers en bij sommigen heel moeilijk te peilen terwijl het bij anderen over duidelijk is.

"mijn"bewoner is 2 weken geleden gestorven. Ik heb nu toestemming gekregen om een andere bewoner te bezoeken en daar ben ik vorige week de eerste keer geweest. Het is een man die weinig tot geen reacties vertoont op het aanbieden van prikkels. De begeleiding was dan ook erg verrast enige emotie op zijn gezicht te zien toen Dipper op zijn schoot lag en hij met behulp van mij door haar vacht aaide. We zijn erg benieuwd hoe hij de volgende keer reageerd.

Ondertussen ben ik door Pergamijn in Echt benaderd om 2 dagen in September op 2 groepen te gaan knuffelen met honden in de vorm van een bijzondere activiteit. Nogmaals het is een groot succes!