Voorgoed in ons hart

Mensen die mij langer kennen weten wat Jessy voor mij betekende. De band die wij hadden was uniek. Vanaf het begin ben ik bang geweest voor deze dag en ik heb geprobeerd zoveel mogelijk van haar te genieten. Ze ging mee als ik naar cursussen of bijscholingen ging, we gingen samen weekendjes naar zee. Met haar had ik meer zelfvertrouwen en voelde me sterk. Jessy is altijd heel duidelijk geweest. Naar andere honden en ook in het aangeven wat ze wel of niet leuk vond. Nu gaf ze duidelijk aan dat het genoeg was. Ze had pijn, en ik heb er alles aan gedaan om die te verlichten omdat ik haar niet kwijt wilde. Ik was bang dat ik het moment niet wilde zien, maar ze was duidelijk. Dat maakt dat ik er vrede mee heb. Vergeten zal ik haar nooit. Ik heb veel van haar geleerd, van haar genoten en gehouden Het is niet gemakkelijk maar het is goed zo.

Dixie was meer de hond van Marcel. We hebben haar gekregen toen ze 5 jaar was. Zij deden samen behendigheid en flyball. Zij was echt Marcel's maatje. Begin van dit jaar werd ze ziek en in Februari werd ontdekt dat ze kanker had. Ze heeft onze verhuizing naar Spaans Huisken nog mogen meemaken maar heeft niet lang kunnen genieten van deze mooie omgeving. Nu zijn Dixie en Jessy weer samen bij onze andere overleden hondenvrienden: Bono, Scotty en Inca .

Als 2 grote ogen je vragen, help me want ik voel me niet fijn, mag je dan,
terwijl je zelf voelt dit is het einde, egoïstisch zijn?

Als je van de arts hoort, dit komt niet meer goed, en zij krijgt steeds meer pijn
mag je haar, omdat je haar niet wilt missen, egoïstisch zijn?

Als 2 bruine ogen zich sluiten voorgoed en je zonder haar verder moet met de riem in je hand en je hart vol pijn,
dan probeer je jezelf ervan te overtuigen dit is het beste, ik mag niet egoïstisch zijn.

Zij is al die fijne jaren zelf niet 1x egoïstisch geweest.